Mooi Nederland met al zijn orde en netheid.

Heerlijk, het is goed om weer terug te zijn!

Mijn laatste dag breekt aan…qua Karuna. En het is ook tijd voor mij om te gaan.

Het is op het moment erg druk, in 2 dagen 6 honden binnen gekregen die een poot gebroken hebben door een auto-ongeluk, daarnaast genoeg andere dingen. Het is erg frustrerend hoe mensen verwachten dat je voor ze holt, terwijl zij een week later na het voorval of na begin van de ziekte aan komen zetten. Waarom doen mensen zo? En ik mag zeker altijd vriendelijk blijven lachen…

Daarnaast heb ik ook de laatste twee weken niet schadeloos door kunnen maken: zonnesteek… Word je niet ziek van het eten, dan wel van de zon… Dus Nederland, geef me maar regen, net zolang tot ik dat ook niet meer weet te waarderen Tot snel!

Nog wat fotootjes van de vakantie.

Ik heb me altijd afgevraagd waar de verhalen en afbeeldingen over prinsen in het Oosten vandaan komen, maar na dit paleis is me dat wel wat duidelijk geworden. Het is te mooi om werkelijk waar te zijn. Mysore’s Maharadja’s Palace.

Wel is er natuurlijk het een en ander vervallen, is aan onderhoud toe (wordt gelukkig ook gedaan), maar al dat goud, de mozaieken, alle kleuren, koepels… werkelijk prachtig! Maar goed, ik heb toch liever een prins dan een paleis:

enne…heb hem al gevonden

PS. Tel de bananen en vertel me later hoeveel het er zijn…

Zoek de olifant…een echte wilde

Ben weer terug in Enumulapalli en heb Viktor vannacht zien vertrekken richting vliegveld… hopelijk heeft hij een goede reis!

Jammer dat onze vakantie over is. Ik heb vanochtend de eerste bus terug genomen naar het huis in Enumulapalli. Heerlijk schoon! Weer heerlijk in ons favouriete restaurantje gegeten en morgen eens zien hoe de situatie op de kliniek is.

De laatste week zijn we in Ooty en omgeving geweest en het was daar koel en soms zelfs koud en veel regen! Heb er ook een dagje ziek met koorts in bed gelegen, gelukkig in een goed hotel. Langzaam optrekkend naar Puttaparthy werd het steeds warmer. Vind het hier echt warm, was even vergeten hoe warm het kan zijn! Dus naast het nog bijkomen van slechte slapen, ook even weer wat acclamatiseren! Maar…ga de laatste twee weken dus nog wel even nog wat extra kleur cree-eren!

Even kort berichtje…

Wat Wildlife Sanctuaries en de stad Mysore later, zijn we nu beland in Ooty op ong. 2000 meter hoogte. We hebben best pech gehad met de Wildlife Sanctuaries, iedere keer namelijk als we er aan kwamen, begon het te regenen en werd het park gesloten: geen jeepsafaries of trekking mogelijk. Toch hebben we al aardig wat olifanten, apen, heel veel spotted deers en sambar deers, gaurs (grote bisons) etc gezien.  Nu gaan we weer even voor wat cultuur en wat theeplantages. Onze laatste week gaat in en daar hebben we nog genoeg plannen voor!

En zo beland ik na 2 jaar toch weer in Kerala… Onze plannen voor het noorden van India geskipt en nu zijn we inmiddels met een trein afgezakt naar het zuiden (568 km). We zitten in Kannur, waar het gister keihard geregend heeft en het daardoor nu enorm plakkerig en warm is… echt heerlijk Hopelijk kunnen we toch nog ergens theyyam, rituele dansen, spotten hier, maar we zijn een beetje laat in het seizoen.

Maar de paar dagen Palolem, (inderdaad, Es,) heerlijk op het strand met palmbomen en kaarsjes, en gister in Colva waren super relaxed. Lekker gezwommen en gegeten. Eergister hebben we met de voetjes in het zand, kaarsje op tafel en 10 meter verderop de zee, echt heeeerlijke vis gegeten! Een dagje een uitstapje gemaakt naar de binnenlanden van Goa. Het zag er gezellig en groen uit. En de spice plantation was supermooi en leuk!

We zijn van plan om naar Wayanad National Park te gaan. (Ben benieuwd, Rian!) Het schijnt daar erg mooi te zijn en je kunt vaak wildlife spotten. Hoop dat we dat met de feestdagen wel enigszins normaal kunnen bereiken. Verder gaan we het vooral rustig aan doen. We gaan niet teveel heen en weer reizen, want dat is nou echt niet bepaald het leukste in India. En er is zoveel overal te beleven! Dus… waarom moeilijk doen als het makkelijk kan

Hoi lieve mensen!

Meteen na onze eerste reisdag richting Hampi, vond Vik het reizen al weer meer dan genoeg… De eerste honderd kilometer in de reguliere bus ging vrij vlekkeloos, maar daarna begon het einde van de weg: wat ooit een weg was geweest was nu alleen nog maar zand met gaten. En we moesten van A -> B -> D -> C, oftewel gebroken kwamen we aan… Maar Hampi was fantastisch! Het is ooit een vulkanisch gebied geweest, nu is het een gebied met gigantische stenen her en der en bedekt met veel palmbomen, bananenplantages en vooral …tempels…zoveel dat je er op het laatst niet meer van op kijkt als je op een afgelegen gebiedje nog een vaag tempeltje tegenkomt. We hebben heerlijk gegeten onder een mango boom met uitzicht op de rivier en rijstvelden. Hebben op stenen gelopen waar het water onder en tussendoor ruiste en dit geheel na de monsoon onder ruig water ligt.

Nu zijn we aan zee in Palolem in Goa. Onze reis er naar toe was weer dramatisch… net als kippen in een houten hokkie over een hobbelige weg, terwijl het een luxe sleepersbus moest zijn…niet geslapen dus. We waren van plan verder in het noorden van Goa uit te stappen, maar zijn nu maar in het zuiden blijven plakken, alles beter dan nog een uur in zo’n bus! Nu maken we het goed met lekker zwemmen en geluier op het strand

WE hadden plannen om naar het noorden te reizen, vliegen naar Delhi. Maar bij navraag over beschikbaarheid en prijzen zijn we maar van dat plan afgestapt… Dus zo onder een palmboompje met een ‘sweet lassi’ (koele yoghurtdrank) gaan we iets nieuws bedenken. Er is dichter in de buurt ook nog voldoende te zien, dus… jullie horen het nog wel

PS. We zijn Vik en ik, ja…we zijn weer compleet

Nog 1 weekje en dan is Viktor hier! Eindelijk! Heb er zo’n zin in om hem weer te zien. Hoe zal India hem bevallen? Eerst een paar dagen in Enumulapalli blijven om wat te wennen en dan zullen we ons richting noorden begeven. Maar hoe en wat precies dat gaan we dan nog wel bedenken.

Afgelopen ben ik volop aan het opereren geweest. De snelheid zit er weer in en dus weten Mildred en ik ons beider nuttig te maken. Meestal begin ik in de ochtend met de operaties en doet zij alles in de kliniek en in de middag draaien we het om, zodat ook zij de flankoperatie zich meer eigen kan maken. Deze week zal er ook zo uit gaan zien. Het is behoorlijk druk met behandelingen van de puppies in de kliniek. Het is zo sneu, ze rollen van het ene virus in het andere en ik houd mijn hart vast of ze er wel weer door gaan komen. Eentje is nu erg verzwakt, maar blijft toch best monter, dus ik hoop dat ook deze het weer weet te redden!

Tsja, ik heb niet zo heel veel te vertellen, het enige wat me namelijk erg bezig houdt is mijn enorme blije vooruitzicht op volgende week…!

Ongelofelijk…ben vanochtend bijna omver gelopen door Sai Baba volgelingen! Ik kwam net Puttaparthi binnen, toen ik iedereen netjes in een rijtje langs de weg zag staan. Ze zaten te gebaren dat ik aan de kant moest gaan staan en vertelden dat ‘Swami is coming’. Ik had mijn camera aan, filmend en dat zou toch grappig zijn hem er ook bij op te hebben? Dus ik ging met fiets ook netjes langs de kant staan. Een politieauto komt eraan en daarachter vang ik een glimp op van iets oranjes voorin de auto. Dan…zie ik nog net zijn gezicht voor er een hele horde witte mannen zich over mij heen stort om hun handjes platvouwend richting baba te kunnen steken. Verdorie, waarom sta ik netjes langs de kant van de weg en kan niet iedereen gewoon blijven staan! Maar een glimp rijker en ook weer overleefd. Iedereen liep vervolgens of mee met de auto’s of ging door met waar hij/zij mee bezig was en dat is met name de weg bezetten

(Vraag me eigenlijk af hoeveel punten ik hier verzamel om door te gaan naar de volgende ronde? Het lijkt soms net een game, fietsend alles ontwijken wat er op je af komt: auto’s, ricksja’s, plotseling uitwijkende voetgangers, bussen, etc. Ze komen overal vandaan…)

Naderhand kwam Baba nog weer terug, ik zat inmiddels mijn drankje in ons favouriete cafeetje op te drinken. Ik zag de horde weer verschijnen en leunde naar buiten. Haalde mijn camera er weer bij. En weet je wat het bizarre is? De hele film van toen hij kwam en nu ook weer van dat hij onder mij zijn weg terug vervolgde, staat op mijn camera als ‘unrecognized file format’, oftewel ik heb niets! Al het andere tussendoor, de andere filmpjes staan erop, maar juist deze werken dus niet!

Wat is dit voor een mens die beweert God te zijn? Al die miljoenen mensen die hem jaarlijks opzoeken, mensen van over de hele wereld die komen en hier gaan wonen? Mensen die achter hem aan rennen, alles onderlopend, alleen oog voor hem? Het is te bizar.

The Chitravathi river.

Na de monsoon het is breed en diep, maar al snel blijft er niet meer over dan dit stroompje. Mensen wassen er hun kleren in en kinderen zijn er lekker in aan het spelen.

Enumulapalli, daar bij de heuvel in de verte, gezien van de berg in Puttaparthi.

.

.

River view.

Prachtig, toch, al het groene rond de rivier en de bruine bergen eromheen tegen een blauwe achtergrond?

En ja…ik was er ook echt..

.

Nog even en dan zal ik zelf weer foto’s er op kunnen zetten, dan komt Viktor en neemt hopelijk mijn kabeltje mee. Of misschien ga ik ook wel gebruik van zijn foto’s maken

Ons katje bij mij op schoot tijdens ontbijt.

.
.

Bovenop de heuvel in Puttaparthi. Prachtig uitzicht en zachte toeter- en stemgeluiden komen naar boven waaien. En die wind… heerlijk!

Uitzicht op Puttaparthi en omgeving.

.

.

Volgende keer nog wat meer foto’s, met dank aan Mildred